Hoe het verwachten van pijn al pijn brengt

Zandvoort aan Zee, 23 juli 2012
Lopen, lopen lopen langs het water. Zon. Zand. Verkoelend windje. En kijk hier… Ik sta stil bij duizenden prachtige lange schelpen van het geslacht Ensis.
“Zal ik daarover heen lopen?” vraagt iets zich in mij af. Ik hoor van binnen meteen al het krakende geluid van brekend kalk. Dat klinkt erg aantrekkelijk. Het kleine jongetje in me staat op het punt om… Maar ik sta nog stil. Iets houdt me tegen.

Afb1542 kleiner schelpenAngst.
Een innerlijk stemmetje dat roept: “Dat is scherp, hoor!”
En: “Dat ga je voelen!”
En: “Dat gaat pijn doen!”

En dan ineens schiet de bijnaam van deze schelpjes voorbij: SCHEERMESJES!!
De angst schreeuwt nu: “No way!”

En net zoals ik al het krakende geluid kon horen dat ik nog niet veroorzaakt had, zo voel ik nu al de pijn van de aanraking met de scherpe randen van deze schelpen… terwijl ik nog steeds met mijn voetzolen in het natte zoute zand sta.
Au!
Mijn geestesoog ziet nog net geen bloed!
Of toch wel?
Nou, als dat allemaal geen hypnose is!?

Ik sta nog steeds stil.
De strijd en discussie in mij ontbrandt nu in alle hevigheid.
Gewoon doen, hoor ik in mijn hoofd.
En de cellen in voeten en benen roepen meteen naar cellen in mijn hoofd: “Jullie kunnen daarboven wel bedenken dat het jullie leuk lijkt om al die schelpjes te breken… Uitdaging? Ja, amehoela… Wíj moeten het doen, niet jullie!”

Maar de cellen uit mijn linkerhersenhelft zijn echter niet van gisteren.
Meteen schieten er tientallen gedachten voorbij als vallende sterren: “Het is nu of nooit!”

En: “Waar ben je nou bang voor?”
En: “Zo scherp zijn ze nou ook weer niet!”
En: “Mietje!”
En: “Je hebt dit eerder gedaan en je hebt je niet gesneden.”
“Gesneden? Jakkes!”

Ja, die laatste reactie is weer afkomstig van voeten.
Wel lief eigenlijk, zo’n waarschuwing uit mijn Onbewuste!
Die tere zolen van mijn voeten…
Wat weten zij nou van de wereld?
Van schoenen, leer, inlegzolen, katoenen sokken, ja, daar weten ze alles van.
Maar op het gebied van het betreden van natuurbodem, grond, aarde, gras, kiezelstenen, schelpen, oei… groentjes zijn het!

Mijn hoofd beslist!
De winnende gedachte was: “Jij bent toch van pijn-verminderen? Dit is de ultieme kans om werkelijk te ervaren.”
En: “Hier kun je straks een leuke blog over schrijven.”

Ik liep snel over de scheermesjes heen.
Alsof het dan minder pijn zou kunnen doen.

Ik genoot wel van het kraken… maar met nog een beetje vrees… “Het zal toch wel goed gaan?”

“Meneer Gerards, dat snelle lopen en die gedachtes…. nou dat staat echt een hoop waarnemen in de weg! Terug!”
Goed. Ze zijn streng daarboven.
Nog een keer dan.
Nu loop ik langzaam over de scheermesjes.

En nog een keer – met de ogen dicht.

Voelend.

Voetzolen verdragen de druk, de hardheid, het kietelen, wat prikjes.

Pijn? Amehoela! 😉

Haha!
=
=

 

 

 
 
 
 
 
 
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *