Pijn ervaren, hoe doe je dat?

Ieder van ons heeft wel eens de ervaring gehad dat de angst voor pijn… pijn erger kan maken. Pijn kan dus groter gemaakt worden. Maar kun je de pijnbeleving ook kleiner maken?

Pijn ervaren heeft mij altijd verwonderd en beziggehouden.
Er altijd mee experimenterend, ontdekte ik dat ik bij pijn eigenlijk
 “nee!” zei.
Wat er was, wilde ik niet ervaren… of door angst… of door schrik…
Ik hield het voelen af… en de pijn werd er niet minder van…

Uiteindelijk kwamen er drie vragen in me op, steeds luider klinkend:

  • Hoe kan ik weten of ik werkelijk voel wat er te voelen is… wanneer ik ervan wegvlucht?
  • Hoe weet ik of er “tussen mijn oren” niets iets anders van die pijn gemaakt wordt dan wat het werkelijk is?
  • Kan ik zelf de pijn verminderen door angst en schrik eraf te halen?

Om alles te bewijzen, nam ik jaren geleden een moedig besluit: bij een nieuwe, enorme pijn zou ik eens secuur te gaan waarnemen en voelen wat het nou werkelijk was.
Ik zou “het” gewoon “proeven”, ervaren zonder erover na te denken.
Het was dus wachten op een ongeluk…

Op een dag – nu al 17 jaar geleden – gebeurde het volgende:

Het was een warme zomerse dag in 1999 en ik droeg slippers. Ik zocht wat in de berging toen er plotseling een moker van de bovenste plank viel. In een reflex trok ik mijn voet weg, maar helaas: dat zware gewicht viel razendsnel en raakte de kleine teen van mijn rechtervoet.

Als een bom sloeg-ie in! Mijn hemel!
Ik schreeuwde het ogenblikkelijk uit. Allerlei gedachten flitsten door mijn hoofd. Was het gebroken? O, ik heb over twee dagen een bruiloftsfeest. Misschien kan ik nooit meer goed lopen.

Ineens herinnerde ik mij de ooit voorgenomen taak: laat alle schrik en angst varen en concentreer je op de gewaarwording.
Dit was het moment waarop ik gewacht had.
Nu! En ik begon te voelen, met de ogen dicht.

Mijn ademhaling stokte!
Ik moest puffen als een barende vrouw om goed bij de gewaarwordingen te kunnen blijven… het was bijna niet te verdragen.
Maar er gebeurde meer: meteen was dat, wat ik vroeger ‘pijn’ genoemd zou hebben, verdwenen.
Wel was er een intense hitte in dat teentje dat zo ongenadig hard was getroffen!
Een zwellende druk! Expanderend.
Het was er verscheurend, brandend, stekend!
Het kneep en knelde en irriteerde!

Ik wou krabben, erop drukken, met ijs koelen – ja… ik wenste zelfs even dat die teen eraf was om maar alles voorbij te laten zijn – maar ik slaagde erin elke neiging tot weglopen en het niet-voelen te weerstaan en telkens weer terug te komen bij die zuivere gewaarwording: die van een intens bezeerd stukje vlees en bot.

Mijn benen trilden, maar de belevingen werden al snel minder intens. Net zoals bij je dessert je eerste hapje vanillevla het lekkerst is… en die smaak na drie tot zeven happen al behoorlijk minder duidelijk “doorkomt”.

Er was bij deze manier van ervaren echter geen pijn geweest zoals ik heftige pijn normaliter ervoer.
Wat het wel was: ongemakkelijk wee.
Duidelijk was dat mijn teen hard geraakt was.
Duidelijk was dat het hele gebied in rep en roer was.
Maar door weg te blijven bij schrik en angst realiseerde ik me dat pijn inderdaad een paar verschillende lagen kent.

Opvallend vlug kon ik na twee dagen alweer mijn schoen aan – net op tijd voor dat feest – en als ik zat, vergat ik dat dappere teentje helemaal.
Bij het opstaan en lopen werd ik er pas weer aan herinnerd.

Ik accepteerde dat het nog wel even tijd nodig had voordat ik er niets meer van zou voelen. Ik erkende het natuurlijke verloop van genezing. En trots was ik: ik kan alles aan!

Hoe ervaar jij pijn en hoe diep heb je dat onderzocht in je eigen gewaarwordingen? Herken je dit? Wil je er hieronder iets over schrijven?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *