Maar wat als pijn niet weggaat?
Als de aandoening niet zo duidelijk zichtbaar is?
Hoe krijg je dan controle over je pijn?

Wat als de pijn na verloop van tijd niet weggaat
Je lichaam is een uiterst ingewikkeld mechanisme en een pijnsignaal is het gevolg van een samenwerking van miljoenen zenuwcellen met andere cellen in het lichaam. Al die samenwerking gebeurt voor jou onbewust; je hebt werkelijk geen idee – en ik ook niet – hoe het precies in elkaar steekt.

En ja… de wetenschap heeft wel algemene inzichten (bijv. in de zenuwcellen spelen met bepaalde soorten neurotransmitters een belangrijke rol) maar nee… met die kennis kunnen ze vaak verbazingwekkend weinig doen voor het verlichten van jouw specifieke pijn. Behalve je volstoppen met medicijnen die niet alleen maar de pijn kunnen doen verdwijnen.

Dokters en medisch specialisten zijn absoluut knap maar ze weten nog steeds meer niet… dan wel.

Waarom lost pijn niet zomaar op?
Je kunt pijn niet zomaar even doen verdwijnen omdat pijn na korte of lange tijd niet alleen nog maar fysiologisch van aard is. Anders gezegd: pijn is na korte of lange tijd niet alleen nog maar een kwestie van je lijf, van neurotransmitters e.d.

In veel gevallen blijft pijn bestaan en wordt pijn erger omdat er vroeger of later ook psychologische oorzaken bijkomen én persoonlijke oorzaken. En deze twee oorzaken – de psychologische en de persoonlijke – kun je niet zomaar of rechtstreeks bereiken en aanpakken. Want je kreeg ze er sowieso al bij zonder dat je door had hoe dat gebeurde… onbewust dus.

Chronische pijn
Dus als je denkt dat jij met je bewuste denken je chronische pijn kunt controleren en besturen (“Jij daar, Pijn, ik wil dat je weggaat…”), dan volg je het verkeerde pad. Dan wed je op het verkeerde paard.

De geschiedenis van de moderne geneeskunst op het gebied van pijnbestrijding is een lang verhaal met miljoenen bewijzen van onmacht: veel pijn laat zich niet alleen via het lijf oplossen.

Zeg nou zelf: terwijl de medische wetenschap zich steeds verder ontwikkeld heeft en artsen steeds meer weten en bewust begrijpen, komen er steeds meer mensen met chronische pijn. Rara, hoe kan dat?

“Jij daar, Pijn, ik wil dat je weggaat”… helaas, zo gaat dat niet
Het is maar goed dat jij zelf met je bewuste denken die pijn niet kunt controleren!
Stel je voor, zeg!
Stel je voor dat jij zelfstandig en bewust zou ingrijpen: de kans dat je de hele boel in de war stuurt, is gigantisch groot!!!
Je lichaam is een uiterst ingewikkeld mechanisme: zo’n 50.000.000.000.000 cellen, vele met 100.000 chemische processen per seconde, en met zijn allen op 1001 manieren verbonden met elkaar! Zo mooi, zo complex!

Vergelijk het met een los moertje verwijderen uit de motor van je auto terwijl je geen verstand van auto’s hebt.
Of vergelijk het met een bestandje met een rare naam weggooien uit het systeem van je computer, terwijl je geen verstand van computers, software en hardware hebt.
Of vergelijk het met een gekke transistor verplaatsen of weghalen uit je geluidsversterker, terwijl je geen verstand van elektronica hebt.

Twee ingangen tot pijnvermindering
Om pijn te verminderen zijn er minimaal twee invalshoeken, twee ingangen. Anders gezegd: er zijn twee manieren om pijn te veranderen: via de bewuste ingang en via de onbewuste ingang.

Ingang 1: de bewuste ingang
Los de pijn op fysiologisch vlak op door fysiologische verbeteringen en het Bewuste. Het is een zeer directe en voor iedereen zichtbare en duidelijke aanpak: spalk een gebroken been. Haal die splinter uit je vlees. Pomp het gif uit je maag. Verwijder een defecte nier.

Tot zover het bewuste gedeelte. Daarna is het weer loslaten en erop vertrouwen dat het lichaam de rest doet. Het bot zal geheeld worden, de wond groeit dicht, het gif wordt afgebroken en uitgespoeld, de bloed- en zenuwbanen leggen nieuwe verbindingen in het gat waar eerst een nier zat (zo gaat dat echt!)! Het lichaam is intelligent en je kunt het niet bewust sturen en dat hoeft ook niet.

Ingang 2: de onbewuste ingang
Los de pijn op elk ander dan fysiologisch vlak op via het Onbewuste.
Pijn wordt in veel gevallen voor meer dan de helft veroorzaakt door niet-fyiologische oorzaken, bijvoorbeeld door psychologische reacties van de mens op zijn fysiologische pijn. En die reacties, dat deel van de pijn, kun je alleen maar weghalen door met het Onbewuste te werken.

Werken met je Onbewuste, dat kun je leren… maar daar heb je ook aanwijzingen bij nodig.
Als je wilt ontdekken en leren hoe dat moet, bel dan 06 – 3000 92 14 of email mij, Tura Gerards.

En je begrijpt het al, ik heb het hier niet over gebroken benen of andere, overduidelijke kwetsuren.
Ik heb het over die opvallende gewaarwordingen die meestal plotseling in jouw lichaam opduiken! Je voelt een irritante prikkel, een brandend puntje, een vlammende steek, een zowat knallende scheut, bijtende jeuk, of iets wat je persoonlijk gewoon als pijn zou betitelen. Het hindert je in je bewegen of verstoort je stemming. 

Een pijnsignaal kan twee dingen betekenen:
a. je merkt het op omdat er iets stuk gaat in het lichaam
b. je merkt het op omdat er iets hersteld wordt in het lichaam.

De meeste mensen die ik tegenwoordig ken, denken bij een fysiek gevoel of pijnsignaal meteen iets in de trant van: “Als het maar niet blijft” of “Als het maar niet iets ernstigs is”.
En daarmee hypnotiseren zij zichzelf zonder dat ze dat door hebben.

Quiz
Hieronder volgt één quiz-vraag. Wat denk jij?
“Bij welke van deze volgende twee reacties is de kans het grootst dat de pijn zal verdwijnen?
Bij reactie 1 of reactie 2?”

1. Reactie 1:
   je voelt iets, je schrikt, je gaat ernaar toe, je denkt “ojee, als het maar niet…” of “dit kan niet gebruiken”, en je vlucht ervan weg. Je checkt van tijd tot tijd of het er nog zit, hoe intens het nog is en al die tijd maak je je zorgen.
   = 
2. Reactie 2:
   je voelt iets, en je gaat ernaar toe en voelt alles wat er te voelen is rondom dat signaal, precies registrerend zoals meetapparatuur dat zou doen.

Heb je al kennisgemaakt met mijn gratis e-boek (in pdf-vorm) “De 4 V’s van Autohypnose – Hoe Milton H. Erickson opnieuw leerde lopen”
= 

Mijn eigen ervaring is dat ik mezelf zowel beter en ziek kan maken… dat ik met mijn eigen “instelling” en gedachten mijn ziekte- en gezondheidsproces kan beïnvloeden.
En ik ken veel mensen met dezelfde ervaringen.
Hoe zit dat bij jou?
En herken je dat, dat ook anderen je een beter of zieker gevoel kunnen geven, mensen zoals dokters en specialisten!?

Iatrogeen
Een iatrogenische ziekte is aandoening die veroorzaakt wordt door medisch handelen.
Er zijn foutjes en ongelukjes van allerlei aard, maar het kan ook voorkomen dat een arts zodanig “hapert” in zijn sociale en verbale contact met de patiënt dat diens ziekte verergert.
Hoe je met taal en “je persoonlijke instelling” een ziekte of pijn kunt beïnvloeden, daarover gaat het volgende verhaal *:

Psychiater en hypnose-specialist Milton Erickson onderzocht in het midden van de vorige eeuw het wel en wee rondom 300 operaties van twee zeer goede en vergelijkbare chirurgen. Het publiceren van zijn bevindingen en conclusies werd destijds “door hoger hand” verboden.

De ene goede chirurg, voor de helderheid “Dr. Serious” genoemd, was een statige, serieuze man die zijn patiënten zakelijk en direct de waarheid vertelde voor en na hun operatie, als droge feiten. Niets meer en niets minder.

De andere goede chirurg, “Dr Jovial” genoemd, was er een die speelse grapjes maakte, korte anekdotes vertelde en je bijvoorbeeld kon zeggen: “De operatie kan wat pittige gevolgen hebben maar gezien uw huidige lichamelijke staat kan het bij u wel eens gaan meevallen.”

Erickson ontdekte dat er grote significante verschillen waren tussen de resultaten van beide chirurgen. Hij onderzocht het aantal sterfgevallen na de operatie, de aard en de hoeveelheid van bijkomende complicaties, de lengte van het genezingsproces, het aantal dagen van ziekenhuisverblijf na de operatie, etc.
De goede serieuze chirurg scoorde op vrijwel alle fronten het minst goed.

Als ‘beter worden’ te beïnvloeden is, is ‘ziek worden’ dan niet eveneens te beïnvloeden?
Kan ziek worden een keuze zijn?

‘Iatrogenische ziekte’ bestaat in elk geval, maar volgens Milton Erickson is het verschijnsel ‘iatrogenische gezondheid’ van nog veel groter belang! Zijn advies voor dokters en tandartsen in de omgang met hun patiënten was dan ook: “Everything that you say to them is of significance.”

* zie pagina 139-140 uit: Erickson, Milton H. & Rossi, Ernest L. & Ryan, Margaret O. Mind-Body Communication in Hypnosis. The Seminars, Workshops, and Lectures of Milton H. Erickson. Volume III. New York: Irvington Publishers Inc, 1986.

 =

=

Heb je al kennisgemaakt met mijn gratis e-boek (in pdf-vorm) “De 4 V’s van Autohypnose – Hoe Milton H. Erickson opnieuw leerde lopen”

Erickson had zelf – sinds zijn 17e levensjaar – vrijwel dagelijks te maken met pijn in zijn lichaam ten gevolge van polio. Hij veranderde elke dag opnieuw de beleving ervan door gebruik te maken van de mogelijkheden van “the unconscious mind”. Ik noem het hier “het Onbewuste”.

Om van de resultaten van het Onbewuste gebruik te kunnen maken, is er volgens Erickson één absolute en speciale voorwaarde: “Je moet er tevreden mee zijn dat je niet kunt weten hoe een resultaat tot stand is gekomen.”
Vergeten dus!

To forget or not to forget, that’s the question
Hoe komt het dat je iets kunt vergeten?
Je brein wil niets liever dan dingen “die klaar zijn” naar de achtergrond verschuiven.
In feite hoef je voor vergeten niets te doen: het gaat vanzelf!
Dus – bij het thema pijn – is het beter te vragen: hoe komt het toch dat je iets maar niet kunt vergeten?

Het allereerste antwoord op die laatste vraag is simpel: onveiligheid.
Onveiligheid maakt dat je brein zegt: let op!
Wanneer je gezondheid of je welbevinden in gevaar is, wordt vergeten moeilijk.
Gelukkig maar!

Je wordt je bewust van je voet (‘je voelt je voet’) wanneer er een scherp steentje in je schoen zit.
Je haalt het steentje eruit en even later ben je die hele voet weer vergeten.
Want een slim mechanisme is het lichaam toch!

Wat heb je nodig om pijn te vergeten?
Pijn is een belangrijk signaal. Niet een signaal om te verdoven met een pijnstiller, maar een om juiste aandacht aan te schenken. En dat betekent dat je echt en goed naar pijn zult moeten kijken. Zie ook: “Waarom het goed omschrijven van jouw pijnbeleving belangrijk is”

Meestal doen mensen precies het tegenovergestelde.
Ze ervaren het signaal even, schrikken, en proberen het weg te duwen. Ze voelen het steeds even en willen het meteen weer kwijt. Weer gaan ze ernaar toe, drukken er eventjes op, wrijven erover, en al spoedig vervloeken ze het signaal.

Hoe kun je pijn nu werkelijk ervaren als je ertegen bent?
Zoals hierboven al gesteld, kun je pijn alleen vergeten als je je veilig voelt.
En het verwensen van een pijnsignaal is geen teken van je veilig voelen, nietwaar!?

Het is een houding die niet getuigt van vertrouwen, integendeel: het is angst die de regie heeft. En met angst kun je niet vergeten… want angst doet vecht-vlucht-reacties in je lichaam ontstaan. En met je lichaam in paraatheid om te vechten en te vluchten, is je gevoel van veiligheid ver weg en je rust verdwenen…

Je lichaam vraagt om vertrouwen.
Want je lichaam wil het liefst vergeten.

Om pijn te vergeten zul je op een of andere manier vertrouwen moeten hebben of krijgen in de genezingskracht van je lichaam.
Om pijn te vergeten zul je dus erop moeten vertrouwen dat het betreffende onderdeel van je lichaam (waarin de pijn zit) vroeger of later weer goed zal kunnen functioneren, zelfs wanneer jij je er niet mee zou bemoeien. Jouw zorgen maken helpt niet, integendeel, ze vergroten het probleem.

En dat kun jij ook!
Heb jij chronische pijn?
Kunnen de artsen niets vinden en lijd je desondanks?
Dan is de kans groot dat onveiligheid voor jou op een of andere manier een grote rol speelt!

Ik kan je helpen om dat vermogen om te vertrouwen in het verloop van het natuurlijke genezingsproces weer goed te laten werken.
En daarmee krijg jij de sleutel in handen om je pijnbeleving te verminderen.
Want ja, je leest het goed: “pijnbeleving verminderen”, niet pijn doen verdwijnen.
Want hoeveel pijn wil je overhouden?
In welke situaties komt een beetje pijn je best goed uit?
En bovendien: de pijn als belangrijk waarschuwingsignaal willen we natuurlijk nooit verliezen!

Heb je al kennisgemaakt met mijn gratis e-boek (in pdf-vorm) “De 4 V’s van Autohypnose – Hoe Milton H. Erickson opnieuw leerde lopen”

In het dagelijkse leven worden wij voortdurend gehypnotiseerd door de buitenwereld.
In beslag genomen.
Gebiologeerd.
Wij kunnen helemaal opgaan in winkelen, dat nieuwste model van je favoriete automerk, bril, broek, keuken en sieradenlijn.
We vergeten alles om ons heen door die spannende game, dat korte rokje, de nieuwste muziekhit, dat uitdagende recept of die heerlijke vakantie die eraan komt.
Of gewoon door werk, geld, ambitie, macht.
Of door trek in eten, uitgaan, seks.
We worden meegesleurd door allerlei verlangens en we denken graag dat dat vrije wil is.

Weerstand
Aan dat alles maakt pijn een abrupt einde.
En dat willen we niet.
Het komt ongevraagd, ongelegen, ongewenst.
Het stoort.
Ineens is daar pijn, een noodstop… en worden onze zintuigen gedwongen naar binnen te keren.

En die verandering, de omkering van aandachtsrichting, is ontzettend belangrijk!
Wat wil die pijn ons eigenlijk vertellen?

Klopt dit?
En zou het volgende waar kunnen zijn: het grote aantal mensen met chronische pijn in de rijke Westerse samenlevingen is een gevolg van de richting waarin zij hun zintuigen laten werken: namelijk voornamelijk richting de buitenwereld en minder richting de binnenwereld?

Hoe reageer jij op pijn?
Hoe gaan wij met pijn om?
Hoe doen we dat eigenlijk, dat pijn ervaren?

Wanneer ik kijk hoe mensen met hun pijn omgaan, herken ik minimaal 5 stappen:

1. Je bemerkt het pijnsignaal.
2. Je aandacht naar buiten wordt verstoord.
3. Je aandacht wordt even naar binnen gericht, om te zien en te voelen wat er aan de hand is.
4. Wanneer de pijn niet meteen weggaat of er een fysiek mankement aan het licht komt, dan roep je hardop of in gedachten: “Nee, dat wil ik niet!”
   De pijn wordt verwenst en je maakt als het ware een wegduw-beweging.
5. Je richt je aandacht weer naar buiten – zo goed en zo kwaad als het kan – in de hoop ongestoord verder te kunnen werken of winkelen of jezelf weer in wereldse geneugten onder te dompelen. In de hoop de pijn te kunnen vergeten…

De harde realiteit
Als je oud genoeg bent om veel ervaring te hebben met diverse pijnen, weet je dat de pijn via de zojuist beschreven 5 stappen niet zomaar verdwijnt.
Het probleem zit hem voornamelijk in stap 4.

Wanneer je met mij gaat werken om pijn te verminderen, zullen we allereerst gaan kijken hoe jij je pijn ervaart: stap 3 wordt verlengd.
En stap 4 wordt uitgesteld en het liefst vergeten!
Vanaf stap 3 gaan we samen een andere kant op, met een tweeledig doel:

1. pijn is een belangrijk signaal dat we niet willen verliezen…
   pijn is een signaal om dankbaar voor te zijn.
2. we willen de beleving van pijn verminderen tot het laagst noodzakelijke niveau.

Zoals gezegd: eerst zullen we beetje voor beetje het pijnsignaal de aandacht gaan geven die het verdient. Jij zult gaan ervaren hoe het is om met woorden zo precies mogelijk te omschrijven hoe de pijn gevoeld en beleefd wordt en hoe dat helpt om de pijnbeleving stap voor stap te verlichten.

Als je wilt kennismaken met mij en de mogelijkheden die er voor jou en jouw pijn zijn, kun je me emailen !

Maak nu ook kennis met mijn gratis e-boek (in pdf-vorm) “De 4 V’s van Autohypnose – Hoe Milton H. Erickson opnieuw leerde lopen”

Meer lezen over het omschrijven van pijn? :  http://pijn-verminderen.nl/pijn/goed-omschrijven-van-pijn/ 

]]> http://pijn-verminderen.nl/pijn/het-mooie-van-pijn/feed/ 2 http://pijn-verminderen.nl/hypnose-dehypnose/verwachten-van-pijn-brengt-pijn/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=verwachten-van-pijn-brengt-pijn http://pijn-verminderen.nl/hypnose-dehypnose/verwachten-van-pijn-brengt-pijn/#comments Wed, 25 Jul 2012 07:21:31 +0000 admin http://pijn-verminderen.nl/?p=545 Verder lezen →]]> Zandvoort aan Zee, 23 juli 2012 – Lopen, lopen lopen langs het water. Zon. Zand. Verkoelend windje. En kijk hier… Ik sta stil bij duizenden prachtige lange schelpen van het geslacht Ensis. “Zal ik daarover heen lopen?” vraagt iets zich in mij af.
Ik hoor van binnen meteen al het krakende geluid van brekend kalk.
Dat klinkt erg aantrekkelijk.
Het kleine jongetje in me staat op het punt om…
Maar ik sta nog stil. Iets houdt me tegen.

Angst.
Een innerlijk stemmetje dat roept: “Dat is scherp, hoor!”
En: “Dat ga je voelen!”
En;: “Dat gaat pijn doen!”
En dan ineens schiet de bijnaam van deze schelpjes voorbij: SCHEERMESJES!!
De angst schreeuwt nu: “No way!”

Ensis-schelpen

En net zoals ik al geluid kon horen dat ik nog niet veroorzaakt had, zo voel ik nu al de pijn van de snijdende aanraking met de scherpe randen van deze schelpen… terwijl ik nog steeds met mijn voetzolen in het natte zoute zand sta.
PIJN!
Mijn geestesoog ziet nog net geen bloed!
Of toch wel?
Nou, als dat allemaal geen hypnose is!?

Ik sta nog steeds stil.
De interne strijd en discussie ontbrandt nu in alle hevigheid.
Cellen in voeten en benen roepen naar cellen in mijn hoofd: “Jullie kunnen daarboven wel bedenken dat het jullie leuk lijkt om al die schelpjes te breken… Uitdaging? Ja, amehoela... Wíj moeten het doen, niet jullie!”

De cellen uit mijn linkerhersenhelft zijn echter niet van gisteren.
Meteen schieten er tientallen gedachten voorbij als vallende sterren: “Het is nu of nooit!”
En: “Waar ben je nou bang voor?”
En: “Zo scherp zijn ze nou ook weer niet!”
En: “Mietje!”
En: “Je hebt dit eerder gedaan en je hebt je niet gesneden.”
“Gesneden? Jakkes!”
Ja, die laatste reactie is weer afkomstig van voeten.

Wel lief eigenlijk, zo’n waarschuwing uit mijn Onbewuste!
Die tere zolen van mijn voeten…
Wat weten zij nou van de wereld?
Van schoenen, leer, inlegzolen, katoenen sokken, ja… daar weten ze alles van.
Maar op het gebied van het betreden van natuurbodem, grond, aarde, gras, kiezelstenen, zand, schelpen, oei… groentjes zijn het!

Mijn hoofd beslist!
De winnende gedachte was: “Jij bent toch van pijn-verminderen? Dit is de ultieme kans om werkelijk te ervaren.”
En ook: “Hier kun je straks een leuke blog over schrijven.”

Ik liep snel over de scheermesjes heen.
Alsof het dan minder pijn zou kunnen doen.
Ik genoot wel van het kraken… maar met nog een beetje vrees… “Het zal toch wel goed gaan?”
“Meneer Gerards, dat snelle lopen en die gedachtes…. nou… dat staat echt een hoop waarnemen in de weg! Terug!”
Goed. Ze zijn streng daarboven.
Nog een keer dan.

Nu loop ik langzaam over de scheermesjes.
En nog een keer – met de ogen dicht.
Voelend.
Voetzolen verdragen de druk, de hardheid, het kietelen, wat prikjes.

PIJN?
Amehoela!

=

Heb je al kennisgemaakt met mijn gratis e-boek (in pdf-vorm) “De 4 V’s van Autohypnose – Hoe Milton H. Erickson opnieuw leerde lopen”

Pijn ervaren heeft mij altijd verwonderd en bezig gehouden.
Ermee experimenterend ontdekte ik dat ik bij pijn eigenlijk vaak “nee!” zei.
Wat er was, wilde ik niet ervaren… of door angst… of door schrik…
Ik hield het voelen af… en de pijn werd er niet minder van…

Dus langzamerhand werden me een paar zaken steeds duidelijker: 

• Hoe kan ik weten of ik werkelijk voel wat er te voelen is… wanneer ik ervan wegvlucht?
• Hoe weet ik of er “tussen mijn oren” niets iets anders van die pijn gemaakt wordt dan wat het werkelijk is?
• Waar bestaat pijn uit?
• Kan ik zelf de pijn van angst en schrik eraf afhalen?

Om alles te bewijzen, nam ik jaren geleden een moedig besluit: bij een nieuwe, enorme pijn zou ik eens secuur gaan waarnemen en voelen wat het nou werkelijk was.
Ik zou “het” gewoon “proeven”, ervaren zonder erover na te denken.
Het was dus wachten op een pittig ongeluk…

Op een dag gebeurde het volgende:

Het was een warme zomerse dag in 1999 en ik droeg slippers. Ik zocht wat in de berging toen er plotseling een moker van de bovenste plank viel. In een reflex trok ik mijn voet weg, maar helaas: dat zware gewicht viel razendsnel en raakte de kleine teen van mijn rechtervoet.

Als een bom sloeg-ie in! Shock!
Ik schreeuwde ogenblikkelijk van schrik en pijn maar gelukkig herinnerde ik mij meteen de ooit voorgenomen taak: laat alle schrik en angst varen en concentreer je op de gewaarwording.
Dit was het moment waarop ik gewacht had.

Meteen was dat wat ik ‘pijn’ noemde verdwenen.
Wel was er een intense hitte in dat teentje dat zo ongenadig hard was getroffen!
Een zwellende druk!
Het was er verscheurend, brandend, stekend!
Het kneep en knelde en irriteerde!
Tintelend. Prikkend.
Mijn ademhaling stokte!
Ik begon te puffen als een barende vrouw om goed bij de gewaarwordingen te kunnen blijven… het was bijna niet te verdragen.
Ik wou krabben, erop drukken, met ijs koelen – ja… ik wenste zelfs even dat die teen eraf was om maar alles voorbij te laten zijn – maar slaagde erin elke neiging tot weglopen en niet-voelen te weerstaan en telkens weer terug te komen bij die pure gewaarwording: die van een intens bezeerd stukje vlees en bot.

Mijn benen trilden, maar ‘het zeer’ werd al snel minder intens. Net zoals bij je dessert je eerste hapje vanillevla het lekkerst is… en die smaak na drie tot zeven happen al behoorlijk minder duidelijk “doorkomt”.

Er was echter geen pijn geweest zoals ik heftige pijn “normaal” ervoer.
Wat het wel was: ongemakkelijk wee.
Duidelijk was dat mijn teen hard geraakt was.
Duidelijk was dat het hele gebied in rep en roer was.
Maar door weg te blijven bij schrik en angst realiseerde ik me dat pijn inderdaad een paar lagen kent.

Opvallend vlug – na twee dagen – kon ik alweer mijn schoen aan en als ik zat, vergat ik dat dappere teentje helemaal.
Bij het opstaan en lopen werd ik er pas weer aan herinnerd.

Ik accepteerde dat het nog wel even tijd nodig had voordat ik er niets meer van zou voelen. Ik erkende het natuurlijke verloop van genezing. En trots was ik: ik kan alles aan!

Hoe ervaar jij pijn en hoe diep heb je dat onderzocht in je eigen gewaarwordingen?
Herken je dit?
Wil je er hieronder iets over schrijven?

Oefening in het donker – m.b.t. kijken en denken*
En wanneer je de onderstaande oefening in het donker met 100% inzet uitvoert, zul je zelf ontdekken dat hoe meer je nadenkt, des te minder je ziet. En ook zul je ervaren dat hoe meer je werkelijk ziet, des te minder denk je na.

1. Ga in je eentje in een ruimte staan, of zitten, die volledig donker kan zijn.
   “Volledig donker” wil zeggen: een kelder of een badkamer zonder ramen of kieren waar licht doorheen kan komen. Straks bevind je je in een pikkedonkere ruimte! Zelfs als je met je handen voor je ogen zwaait, kun je dat niet meer zien.
   =
2. Klaar voor de start? Doe het licht uit.
   =
3. Hou je ogen open, kijk in het donker en zie het!
   Grijp het donker met je ogen!
   Proef het als het ware met je ogen!
   Je bent je bewust van het (willen) zien… in het donker.
   =

Als je deze oefening doet, maak je mogelijk kennis met drie gevolgen:

• als je werkelijk het donker kunt “zien”, word je je plotseling op een nieuwe manier bewust van je ogen, van je vermogen om te kunnen zien, van jezelf! En van de kalme golf van rust die tegelijkertijd door je heen vloeit…
• als je op een gegeven moment merkt dat je in gedachten afgedwaald bent, op dat moment… zul je je realiseren dat je even niet het donker bewust gezien hebt! (Maar op dat moment ben je weer terug en kun je weer bewust gaan kijken.)
• als je door het zien van het donker bewustzijnservaringen krijgt die je een vreemd gevoel geven… of die ongemakkelijk of onprettig overkomen… dan ben je via die ervaringen alweer in het denken vervallen…

* Deze oefening is geïnspireerd op de 112 meditaties uit de Vigyan Bhairav Tantra.

“We schenken nauwelijks aandacht aan wat om ons heen is,
we zien nauwelijks.
Angst, verlangen, hoop duwen ons naar de toekomst en
halen ons uit het heden.”
Michel de Montaigne <1533-1592>

En het brengt bij veel mensen het beste naar buiten en bij sommige het meest onverwachte!

Het doel van deze oefening is iedere deelnemer een heldere ervaring te geven van diens eigen innerlijk en tegelijkertijd het denken en dromen te verminderen.
In feite maak je – met gesloten ogen – een reis door verschillende gebieden in jezelf en jouw brein… onder het voortdurend en vlug uitspreken en roepen van slechts één woord.

• Aantal deelnemers:    1 of meer
• Leeftijdscategorie:    vanaf 7 jaar
• Tijdsduur:    5 + 1 minuten
• Benodigd:    een keukenwekker en een ruimte waarin gelachen en geroepen kan worden
  =

Beschrijving oefening in stappen – Aanwijzingen voor de begeleider:

• Leg uit dat deze oefening 6 minuten duurt: 5 voor de oefening zelf en – nadat de keukenwekker heeft geklonken – 1 minuut voor het ervaren – zonder oordeel – van je “innerlijke klimaat” en van wat er in je gebeurt. 
• Leg uit dat de hele groep 5 minuten lang zo veel, zo snel en zo vaak als maar mogelijk is slechts één woord gaat uitspreken.
• Zodra de spelleider de wekker op 5 minuten heeft ingesteld en het woord heeft uitgesproken, begint de oefening.
• Het woord luidt, zoals je misschien al vermoedde: “Poep!”

Allemaal:
“Poeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoep (inademen) poeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoep (inademen) poeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoeppoep…”

Verklaring
Tijdens deze oefening kun je door vier verschillende fases/gebieden heengaan.

1. Fase 1: denken
   In fase 1 van de reis zit de deelnemer meestal in zijn of haar denken. Dat is normaal.
   Deze fase is gemakkelijk te herkennen aan al het gelach (hard, besmuikt, verbijsterd, slap), het schaamrood op de kaken en soms aan het volledig sprakeloos en lamgeslagen zijn. Gedachtes als “hier doe ik niet aan mee” of “ik hoop niet dat iemand me hoort en ziet” of “waar ben ik in godsnaam aan begonnen?” zijn gedachtes, niet meer en niet minder.
   =
2. Fase 2: luisteren
   Wanneer je zo ongeveer uitgelachen bent, glij je vanzelf het gebied van “luisteren” binnen: steeds meer hoor je alleen nog maar de klanken van dat ene woord dat jij roept. En je hoort de geluiden van alle anderen die datzelfde woord roepen. Het geplop van alle p’s. Het geluid van oe. Doordat betekenis van het woord wegebt, vervaagt dus ook het denken langzaam maar zeker!
   =
3. Fase 3: bewustzijnsverandering
   In fase 3 ebt ook het luisteren en horen weg en kun je steeds meer waarnemen wat er resteert. Je gaat op de automatische piloot verder met het uitroepen van die ene klank en – als het ware op de achtergrond – neem je ontspannen waar er zoals in je gebeurt: je ademhaling, warmte, spierspanning, allerlei gewaarwordingen in je hals en keel, de manier waarop je lippen telkens op en van elkaar gaan, nieuwe gedachten over deze zich steeds vernieuwende ervaring en wellicht een steeds duidelijker wordende stilte…
   = 
4. Fase 4: waarnemen zonder oordeel
   Fase 4 begint na het afgaan van de wekker.
   Stop dan acuut met roepen!
   Vervolgens kan iedere deelnemer nog een minuut lang in stilte uithijgen en even innerlijk waarnemen wat er zoal waar te nemen valt. Je kunt je in deze fase ineens bewust van voorheen onbewuste processen. Of ineens de nieuwe ervaring krijgen dat je jezelf plotseling “voelt” op een volledig nieuwe manier.

 * Deze oefening is geïnspireerd op de 112 meditaties uit de Vigyan Bhairav Tantra.

Stel je voor dat je helemaal niet over pijn kunt denken, kun je dan “angst voor pijn” hebben?
Anders gevraagd: is “angst voor pijn” alleen maar een gevolg van het “bewust of onbewust erover denken”?

Als het bovenstaande waar zou zijn, dan volgt daaruit dat een mens zijn pijnbeleving kan verminderen door er minder over te denken.
Maar minder denken… hoe doe je dat?
Want juist bij pijn word je voortdurend hinderlijk herinnerd aan die onprettige gewaarwordingen…

Een van de manieren om pijn te verminderen, is aandacht te geven aan een ander organisch gebeuren dat van zichzelf prettig is én… waarvoor het “dromerige denken” niet noodzakelijk is.
En dan komen we uit bij je ogen, je oren, je tasten, je proeven, je ruiken! Oftewel de pure zintuiglijk gewaarwording. Oftewel weer zien, horen etc… zoals je dat ooit als pasgeboren baby vanzelf deed, zonder te weten hoe je dat deed. 

Wanneer je verder leest en daarbij elk woord een voor een goed tot je door laat dringen, zul je ontdekken dat “Denken” en “Zintuiglijke Gewaarwording” samen op een weegschaal liggen, elk aan een kant. Gaat de ene kant omlaag door meer gewicht, dan gaat de andere kant vanzelf omhoog. En omgekeerd. Dus hoe meer je zintuigen werkelijk waarnemen, des te minder raak je verstrikt in je denken, piekeren, peinzen en dagdromen.

Herken je het volgende?
Je denkt na – terwijl je met je auto op weg bent naar een sollicitatiegesprek – over wat je straks allemaal gaat zeggen (en wat niet!) en hoe je je zal gaan gedragen. Je gaat er helemaal in op – je ziet het voor je – en plotseling ben je er al! Ineens realiseer je je dat je die hele route met de auto afgelegd hebben zonder brokken te maken… je bent voor rode stoplichten gestopt, je nam afslagen op de correcte manier en hebt in al dat verkeer voorrang gegeven waar dat vereist was. Zonder dat bewust gezien te hebben… Wonderlijk ook…

Als je denkt, piekert, dagdroomt, peinst… dan nemen je ogen wel indrukken van buiten waar omdat ze open te staan, maar… het bewuste brein registreert die indrukken niet of minder. Of anders gezegd: het brein registreert die indrukken alleen maar onbewust.

Oefening in het donker – rondom kijken en denken*
En wanneer je de onderstaande oefening in het donker met 100% inzet uitvoert, zul je zelf ontdekken dat hoe meer je nadenkt, des te minder je ziet. En ook zul je ervaren dat hoe meer je werkelijk ziet, des te minder denk je na.

1. Ga in je eentje in een ruimte staan, of zitten, die volledig donker kan zijn.
   “Volledig donker” wil zeggen: een kelder of een badkamer zonder ramen of kieren waar licht doorheen kan komen. Straks bevind je je in een pikkedonkere ruimte! Zelfs als je met je handen voor je ogen zwaait, kun je dat niet meer zien.
   = 
2. Klaar voor de start? Doe het licht uit.
   = 
3. Hou je ogen open, kijk in het donker en zie het! 
   Grijp het donker met je ogen!
   Proef het als het ware met je ogen!
   Je bent je bewust van het (willen) zien… in het donker.
   = 

Als je deze oefening doet, maak je mogelijk kennis met drie gevolgen:

• als je werkelijk het donker kunt “zien”, word je je plotseling op een nieuwe manier bewust van je ogen, van je vermogen om te kunnen zien, van jezelf! En van de kalme golf van rust die tegelijkertijd door je heen vloeit…
• als je op een gegeven moment merkt dat je in gedachten afgedwaald bent, op dat moment… zul je je realiseren dat je even niet het donker bewust gezien hebt!
• als je door het zien van het donker bewustzijnservaringen krijgt die je een vreemd gevoel geven… of die ongemakkelijk of onprettig overkomen… dan ben je via die ervaringen alweer in het denken vervallen...

Als je wilt kennismaken met mij en de mogelijkheden die er voor jou en jouw pijn zijn, kun je me emailen !

Maak nu ook kennis met mijn gratis e-boek (in pdf-vorm) “De 4 V’s van Autohypnose – Hoe Milton H. Erickson opnieuw leerde lopen”

=

* Deze oefening is geïnspireerd op de 112 meditaties uit de Vigyan Bhairav Tantra.