Zandvoort aan Zee, 23 juli 2012 – Lopen, lopen lopen langs het water. Zon. Zand. Verkoelend windje. En kijk hier… Ik sta stil bij duizenden prachtige lange schelpen van het geslacht Ensis. “Zal ik daarover heen lopen?” vraagt iets zich in mij af.
Ik hoor van binnen meteen al het krakende geluid van brekend kalk.
Dat klinkt erg aantrekkelijk.
Het kleine jongetje in me staat op het punt om…
Maar ik sta nog stil. Iets houdt me tegen.
Angst.
Een innerlijk stemmetje dat roept: “Dat is scherp, hoor!”
En: “Dat ga je voelen!”
En;: “Dat gaat pijn doen!”
En dan ineens schiet de bijnaam van deze schelpjes voorbij: SCHEERMESJES!!
De angst schreeuwt nu: “No way!”
Ensis-schelpen
En net zoals ik al geluid kon horen dat ik nog niet veroorzaakt had, zo voel ik nu al de pijn van de snijdende aanraking met de scherpe randen van deze schelpen… terwijl ik nog steeds met mijn voetzolen in het natte zoute zand sta.
PIJN!
Mijn geestesoog ziet nog net geen bloed!
Of toch wel?
Nou, als dat allemaal geen hypnose is!?
Ik sta nog steeds stil.
De interne strijd en discussie ontbrandt nu in alle hevigheid.
Cellen in voeten en benen roepen naar cellen in mijn hoofd: “Jullie kunnen daarboven wel bedenken dat het jullie leuk lijkt om al die schelpjes te breken… Uitdaging? Ja, amehoela... Wíj moeten het doen, niet jullie!”
De cellen uit mijn linkerhersenhelft zijn echter niet van gisteren.
Meteen schieten er tientallen gedachten voorbij als vallende sterren: “Het is nu of nooit!”
En: “Waar ben je nou bang voor?”
En: “Zo scherp zijn ze nou ook weer niet!”
En: “Mietje!”
En: “Je hebt dit eerder gedaan en je hebt je niet gesneden.”
“Gesneden? Jakkes!”
Ja, die laatste reactie is weer afkomstig van voeten.
Wel lief eigenlijk, zo’n waarschuwing uit mijn Onbewuste!
Die tere zolen van mijn voeten…
Wat weten zij nou van de wereld?
Van schoenen, leer, inlegzolen, katoenen sokken, ja… daar weten ze alles van.
Maar op het gebied van het betreden van natuurbodem, grond, aarde, gras, kiezelstenen, zand, schelpen, oei… groentjes zijn het!
Mijn hoofd beslist!
De winnende gedachte was: “Jij bent toch van pijn-verminderen? Dit is de ultieme kans om werkelijk te ervaren.”
En ook: “Hier kun je straks een leuke blog over schrijven.”
Ik liep snel over de scheermesjes heen.
Alsof het dan minder pijn zou kunnen doen.
Ik genoot wel van het kraken… maar met nog een beetje vrees… “Het zal toch wel goed gaan?”
“Meneer Gerards, dat snelle lopen en die gedachtes…. nou… dat staat echt een hoop waarnemen in de weg! Terug!”
Goed. Ze zijn streng daarboven.
Nog een keer dan.
Nu loop ik langzaam over de scheermesjes.
En nog een keer – met de ogen dicht.
Voelend.
Voetzolen verdragen de druk, de hardheid, het kietelen, wat prikjes.
PIJN?
Amehoela! 
=
Heb je al kennisgemaakt met mijn gratis e-boek (in pdf-vorm) “De 4 V’s van Autohypnose – Hoe Milton H. Erickson opnieuw leerde lopen”
Je kunt jezelf ook op dit fenomeen testen wanneer je in een park door het gras loopt.
Loop door het gras en doe het volgende:
Creëer een gedachte als: “…als er maar geen gebroken glas tussen de grassprieten verscholen ligt…”
En neem waar wat er in je lijf gebeurt.
Miljoenen cellen van je brein, je spieren en de betrokken zenuwgeleiding doen daar aan mee.
Wees voorzichtig met dit soort denken!
Als je deze voorstellingen, deze onprettige verwachtingen een aantal keren doet, een paar dagen achter elkaar, dan maak je een nieuwe gewoonte aan en jouw lichaam zal jouw ‘voorstellingen’ volgen door de samenwerking tussen de betreffende zenuwbanen en betrokken cellen te bekrachtigen en te bestendigen. Na een jaar weet je niet eens meer hoe je toch aan die groeiende angsten bent gekomen…
Denk dus vooral aan mooie dingen, denk aan plezierige dingen, kijk naar prettige zaken en luister naar fijne geluiden, en ook dan zal je lichaam gehoorzamen en de verbindingen tussen de betreffende zenuwbanen en de betrokken lichaamscellen laten groeien in kracht en in hoeveelheid.
De tijd doet de rest.