Hoe meer je nadenkt, des te minder zie je en des te minder merk je op.
En omgekeerd geldt ook: hoe meer je werkelijk ziet, des te minder denk je na.
Als je denkt, piekert, dagdroomt, peinst… dan nemen je ogen wel indrukken van buiten waar omdat ze open te staan, maar… het bewuste brein registreert die indrukken niet of minder. Of anders gezegd: het brein registreert die indrukken alleen maar onbewust.
Oefening in het donker – m.b.t. kijken en denken*
En wanneer je de onderstaande oefening in het donker met 100% inzet uitvoert, zul je zelf ontdekken dat hoe meer je nadenkt, des te minder je ziet. En ook zul je ervaren dat hoe meer je werkelijk ziet, des te minder denk je na.
- Ga in je eentje in een ruimte staan, of zitten, die volledig donker kan zijn.
“Volledig donker” wil zeggen: een kelder of een badkamer zonder ramen of kieren waar licht doorheen kan komen. Straks bevind je je in een pikkedonkere ruimte! Zelfs als je met je handen voor je ogen zwaait, kun je dat niet meer zien.
= - Klaar voor de start? Doe het licht uit.
= - Hou je ogen open, kijk in het donker en zie het!
Grijp het donker met je ogen!
Proef het als het ware met je ogen!
Je bent je bewust van het (willen) zien… in het donker.
=
Als je deze oefening doet, maak je mogelijk kennis met drie gevolgen:
- als je werkelijk het donker kunt “zien”, word je je plotseling op een nieuwe manier bewust van je ogen, van je vermogen om te kunnen zien, van jezelf! En van de kalme golf van rust die tegelijkertijd door je heen vloeit…
- als je op een gegeven moment merkt dat je in gedachten afgedwaald bent, op dat moment… zul je je realiseren dat je even niet het donker bewust gezien hebt! (Maar op dat moment ben je weer terug en kun je weer bewust gaan kijken.)
- als je door het zien van het donker bewustzijnservaringen krijgt die je een vreemd gevoel geven… of die ongemakkelijk of onprettig overkomen… dan ben je via die ervaringen alweer in het denken vervallen…
* Deze oefening is geïnspireerd op de 112 meditaties uit de Vigyan Bhairav Tantra.
“We schenken nauwelijks aandacht aan wat om ons heen is,
we zien nauwelijks.
Angst, verlangen, hoop duwen ons naar de toekomst en
halen ons uit het heden.”
Michel de Montaigne <1533-1592>